X
تبلیغات
شعر
 

گر بدين سان زيست بايد پست

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

بر بلند كاج خشك كوچه بن بست

 

گر بدين سان زيست بايد پاك

من چه ناپاكم اگر ننشانم از ايمان خود، چون كوه

يادگاري جاودانه بر تراز بي بقاي خاك

 

|+| نوشته شده توسط بابك در شنبه 8 مرداد1390  |
 
درود بر همه رفقا.....چی بگم ... در سینه نهان باید کرد...!

 

به جست و جوي تو

بر درگاه ِ كوه ميگريم،

در آستانه دريا و علف.

 

به جستجوي تو

در معبر بادها مي گريم

در چار راه فصول،
در چار چوب شكسته پنجره ئي

كه آسمان ابر آلوده را

قابي كهنه مي گيرد.

. . . . . . . . . . . .

به انتظار تصوير تو

اين دفتر خالي

تاچند

تا چند

ورق خواهد زد؟

***

جريان باد را پذيرفتن

و عشق را

كه خواهر مرگ است.-

 

و جاودانگي

رازش را

با تو درميان نهاد.

 

پس به هيئت گنجي در آمدي:

بايسته وآزانگيز

گنجي از آن دست

كه تملك خاك را و دياران را

از اين سان

دلپذير كرده است!

***

نامت سپيده دمي است كه بر پيشاني آفتاب مي گذرد

- متبرك باد نام تو -

 

و ما همچنان

 دوره مي كنيم

شب را و روز را

هنوز را...

 

 

 

 

ما نوشتيم و گريستيم

ما خنده كنان به رقص بر خاستيم

ما نعره زنان از سر جان گذشتيم ...

 

كسي را پرواي ما نبود.

در دور دست مردي را به دار آويختند :

كسي به تماشا سر برنداشت

 

ما نشستيم و گريستيم

ما با فريادي

از قالب خود بر آمديم .

 

پدر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صحرا آماده روشن بود

و شب، از سماجت و اصرار خويش دست مي كشيد

 

من خود، گرده هاي دشت را بر ارابه ئي توفاني در نور ديدم:

اين نگاه سياه آزرمند آنان بود - تنها، تنها - كه از روشنائي صحرا

 جلوه گرفت

و در آن هنگام كه خورشيد، عبوس و شكسته دل از دشت مي گذشت،

آسمان ناگزير را به ظلمتي جاودانه نفرين كرد.

 

بادي خشمناك، دو لنگه در را بر هم كوفت

و زني در انتظار شوي خويش، هراسان از جا برخاست.

چراغ، از نفس بويناك باد فرو مرد

و زن، شرب سياهي بر گيسوان پريش خويش افكند.

 

ما ديگر به جانب شهر تاريك باز نمي گرديم

و من همه جهان را در پيراهن روشن تو خلاصه مي كنم.

سپيده دمان را ديدم كه بر گرده اسبي سركش، بر دروازه افق به انتظار

 ايستاده بود

و آنگاه، سپيده دمان را ديدم كه، نالان و نفس گرفته، از مردمي كه

[ ديگر هواي سخن گفتن به سر نداشتند،

[ دياري نا آشنا را راه مي پرسيد.

و در آن هنگام، با خشمي پر خروش به جانب شهر آشنا نگريست

و سرزمين آنان را، به پستي و تاريكي جاودانه دشنام گفت.

 

پدران از گورستان باز گشتند

و زنان، گرسنه بر بورياها خفته بودند.

كبوتري از برج كهنه به آسمان ناپيدا پر كشيد

و مردي، جنازه كودكي مرده زاد را بر درگاه تاريك نهاد.

 

ما ديگر به جانب شهر سرد باز نمي گرديم

و من، همه جهان را در پيراهن گرم تو خلاصه مي كنم.

خنده ها، چون قصيل خشكيده، خش خش مرگ آور دارند.

سربازان مست در كوچه هاي بن بست عربده مي كشند

و قحبه ئي از قعر شب با صداي بيمارش آوازي ماتمي مي خواند.

 

علف هاي تلخ در مزارع گنديده خواهد رست

و باران هاي زهر به كاريزهاي ويران خواهد ريخت

مرا لحظه ئي تنها مگذار،

مرا از زره نوازشت روئين تن كن:

من به ظلمت گردن نمي نهم

همه جهان را در پيراهن كوچك روشنت خلاصه كرده ام و ديگر

 به جانب آنان باز نمي گردم.

 

 

 

 

فريادي و ديگر هيچ .

چرا كه اميد آنچنان توانا نيست

كه پا سر ياس بتواند نهاد.

***

بر بستر سبزه ها خفته ايم

با يقين سنگ

بر بستر سبزه ها با عشق پيوند نهاده ايم

و با اميدي بي شكست

از بستر سبزه ها

با عشقي به يقين سنگ برخاسته ايم

***

اما ياس آنچنان توناست

كه بسترها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست !

فريادي

و ديگر

هيچ !

 

 

                                                 بدرود ...

|+| نوشته شده توسط بابك در دوشنبه 9 خرداد1390  |
 
 

درود به همه دوستان...

                            شاملو رو  می دونم همه دوسش دارین.

                           یه عزیزی  فرمود از فروغ  اونم   چشم....

 

دهانت را می‌بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می‌دارم.
دلت را می‌بویند

               روزگارِ غریبی‌ست، نازنین

و عشق را
کنارِ تیرکِ راهبند
تازیانه می‌زنند.

               عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بُن‌بستِ کج‌وپیچِ سرما
آتش را
        به سوخت‌بارِ سرود و شعر
                                         فروزان می‌دارند.
به اندیشیدن خطر مکن.

               روزگارِ غریبی‌ست، نازنین

آن که بر در می‌کوبد شباهنگام
به کُشتنِ چراغ آمده است.

               نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند
بر گذرگاه‌ها مستقر
با کُنده و ساتوری خون‌آلود

               روزگارِ غریبی‌ست، نازنین

و تبسم را بر لب‌ها جراحی می‌کنند
و ترانه را بر دهان.

               شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کبابِ قناری
بر آتشِ سوسن و یاس

               روزگارِ غریبی‌ست، نازنین

ابلیسِ پیروزْمست
سورِ عزای ما را بر سفره نشسته است.

               خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

 

                  * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادی‌ام بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی‌ها کرده پاک

ای تپش‌های تن سوزان من
آتشی در سایۀ مژگان من
ای ز گندم‌زارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه‌ها پُر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

این دلِ تنگِ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی‌انگاشتم
 
درد تاریکی‌ست دردِ خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه‌دل سینه‌ها
سینه آلودن به چرکِ کینه‌ها
در نوازش، نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کفِ طرارها
گم‌شدن در پهنۀ بازارها

آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره، با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
جوی خشک سینه‌ام را آب، تو
بستر رگ‌هام را سیلاب، تو
در جهانی این‌چنین سرد و سیاه
با قدم‌هایت قدم‌هایم به‌راه

ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه‌هام از هُرم خواهش سوخته
آه، ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه‌زارانِ تنم

آه، ای روشن طلوع بی‌غروب
آفتاب سرزمین‌های جنوب
آه، آه ای از سحر شاداب‌تر
از بهاران تازه تر، سیراب تر
عشق دیگر نیست این، این خیرگی‌ست
چلچراغی در سکوت و تیرگی‌ست
عشق چون در سینه‌ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم، من نیستم
حیف از آن عمری که با «من» زیستم
 
ای لبانم بوسه گاه بوسه‌ات
خیره چشمانم به راه بوسه‌ات
ای تشنج‌های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می‌خواهم که بشکافم ز هم
شادی‌ام یک‌دم بیالاید به غم
آه می‌خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
 
این دلِ تنگِ من و این دود عود؟
در شبستان، زخمه‌های چنگ و رود؟
این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش و این آوازها؟

ای نگاهت لای‌لای سِحر بار
گاهوار کودکان بی‌قرار
ای نفس‌هایت نسیم نیم‌خواب
شُسته از من لرزه‌های اضطراب
خُفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

 ای مرا با شعور شعر آمیخته
 این همه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی
 لاجرم شعرم به آتش سوختی

 

   * * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

دلتنگی‌های آدمی را
باد ترانه‌ای می‌خواند،
رویاهایش را
آسمان پرستاره نادیده می‌گیرد،
و هر دانه برفی
به اشكی نریخته می‌ماند.

سكوت، 
سرشار از سخنان ناگفته است؛
از حركات ناكرده،
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده.

در این سكوت،
حقیقت ما نهفته است.
حقیقت تو
و من.

 

       * * * * * * * * * * * * * * * * *

 

من باهارم تو زمین
من زمینم تودرخت
من درختم تو باهار ـ
ناز انگشتای بارون تو باغم می‌کنه
میون جنگلا طاقم می‌کنه.
تو بزرگی مث شب.
اگه مهتاب باشه یا نه
                            تو بزرگی
                                        مث شب.

خود مهتابی تو اصلا، خود مهتابی تو.
تازه، وقتی بره مهتاب و
                              هنوز
شب تنها
            باید
راه دوری رو بره تا دم دروازۀ روز ـ
مث شب گود و بزرگی
                             مث شب.

تازه، روزم که بیاد
تو تمیزی
            مث شبنم
                         مث صبح.

تو مث مخمل ابری
                       مث بوی علفی
مث اون ململ مه نازکی.
                                اون ململ مه
که رو عطر علفا، مثل بلاتکلیفی
هاج و واج مونده مردد
                           میون موندن و رفتن
                                                    میون مرگ و حیات.

مث برفائی تو.
تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه
مث اون قلۀ مغرور بلندی
که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می‌خندی . . .

من باهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو باهار،
ناز انگشتای بارون تو باغم می‌کنه
میون جنگلا طاقم می‌کنه.


 

         بدرود....

|+| نوشته شده توسط بابك در سه شنبه 2 آذر1389  |
 
درود به دوستان.

 

در این زمانه بی های و هوی لال پرست

 خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

 چگونه شرح دهم، لحظه لحظه خود را                       

 برای این همه ناباور خیال پرست

 به شب نشینی خرچنگهای مردابی

 چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

 

رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند

 به پای هرزه علفهای باغ کال پرست

 

رسیده ام به کمالی که جز اناالحق نیست 

 کمال دار برای برای من کمال پرست

 

هنوزم زنده ام و زنده بودنم خاریست

 به تنگ چشمی نامردم زوال پرست

                                                       (م.بهمنی)

 

 

 

کنج غربت هر که خود را يار شاطر می نمود
چون گشودم چشم ، ديدم اوست بار خاطرم
باز بعد از نيمشب شد ، باز ميخواند خروس
آن سرودی را که هر شب مشکل آيد باورم
هيچ شب يادم نميايد که پيش از نيمشب
پيکرم در خواب راحت ديده باشد بسترم
يک نوازش ، يک نگاه گرم ، يک لبخند مهر
نيست اما آرزو دارد دل غم پرورم
شوخ طبعی می کنم ، تا کس نگويد کبر داشت
ليک با دل نيست همره طبع شوخی گسترم
خندانم در جمع بيدردان و ليکن ناگهان
ياد دردی موی را سوزن کند بر پيکرم
تا شوم تنها ، نگاهم گم شود در خاطرات
آن شوم ديگر ، که گويی در جهان ديگرم
چون خيال روی و مويش پيش چشم آرم ، بشوق
اشک ريزم ، موی گويی رفته در چشم ترم
مست کرد امشب نسيم مست شهريور مرا
گر چه باز از چشم تر آبانم ، از دل آذرم...

                                                                     (م.امید)

 

 

شبی مست رفتم اندر ویرانه ای

ناگهان چشمم بیافتاد اندر خانه ای                                                                نرم نرمک پیش رفتم در کنار پنجره                                                            تا که دیدم صحنه ی دیوانه ای

پیرمردی کور و فلج درگوشه ای

مادری مات و پریشان همچنان پروانه ای

پسرک از سوز سرما میزند دندان به هم

دختری مشغول عیش و نوش با بیگانه ای

پس از ان سوگند خوردم مست نروم بر در خانه ای

تا که بینم دختری عفت فروشد بهر نان خانه ای

                                                                          (کارو)

 

          امیدوارم خوشتون بیاد..........

                               

ای    آن    که   نتیجه   چهار  و   هفتی

وز   هفت   و   چهار  دايم    اندر   تفتی

می خور  که   هزار   باره  بيش ات گفتم

باز   آمدنت   نيست   چو  رفتی ،   رفتی

                                                    (خیام)

                              بدرود.

 

 

|+| نوشته شده توسط بابك در چهارشنبه 25 دی1387  |
 
درود به دوستای خوبم  امیدوارم همیشه شاد باشین.

 

  عشقم تو و جانم تو و جانانه ی من تو

شعرم تو و شورم تو و افسانه ی من تو

 

عهد من و تو بود که تا پر زدن روح

من شمع شبت باشم و پروانه ی من تو

 

زد شعله ی من سوخت پر و بال تو را دوش

من خاک شدم خفته به ویرانه ی من تو

 

زان عهد بهاری به خزان زود رسیدیم

ای عطر گل نرگس و ریحانه ی من تو

 

در چشم من این واقعه آسوده نگنجد

کاسوده کنی ترک من و خانه ی من تو

 

با تو نظری بود مرا تا افقی دور

رفتی و شدی بغض غریبانه ی من تو

 

ترسم چو کنم شرح غمت جز به دل خویش

هنگامه کنی در دل دیوانه ی من تو

                                                    (مجید یزدی)

 

 

ای  دل  تو  به  ادراک معما  نرسی

در  نکته    زیرکان    دانا    نرسی

اینجا   به  مِی و جام  بهشتی  میساز

کانجا که بهشت است رسی یا نرسی

 

 

تا چند زنم  به  روی  دریا ها خشت

بیزار شدم   ز بت پرستان  و کنشت

خیام  که  گفت  دوزخی  خواهد  بود

که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت

 

 

آنان  که   ز  پيش   رفته اند   ای  ساقی

در  خاک   غرور  خفته اند   ای   ساقی

رو   باده   خور  و  حقيقت  از من  بشنو

باد  است  هر  آن  چه  گفته اند ای ساقی

 

 

 

گاویست   بر   آسمان    قرین    پروين

گاويست  دگر  نهفته   در   زير   زمين

گر   بينايی     چشم     حقيقت     بگشا

زير  و  زبر  دو  گاو  مشتی   خر  بين

 

 

 

امروز   که   نوبت   جوانی  من   است

می نوشم از آن که  کامرانی  من   است

عیبم نکنيد گرچه  تلخ است خوش است

تلخ است  از آن که  زندگانی  من  است

                                                     (حضرت خیام)

 

                    بدرود...

 

 

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط بابك در یکشنبه 12 آبان1387  |
 
درود به همه دوستان.

امیدوارم همیشه خوب باشین.

 

الا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم
 چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟
چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟
 از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن
 نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم
تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم
کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم
چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم
چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم
 از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم
 سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم
 فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسیدم
 ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم
 کنون کز خک فم پر گشته این صد پاره دامانم
 چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
 چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟
 ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
 که خون دیده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم
 همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم
 به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم
 ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی
 وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی
 شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی
 کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان
 به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی
 که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی
 نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا
 در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا
 همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا
 پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
 به شب های سکوت کاروان تیره بختیها
 سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا
 به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی
 که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

                                                                   (کارو)

 

 

تا در این دهر دیده کردم باز
گل غم در دلم شکفت به ناز
بر لبم تا که خنده پیدا شد
گل او هم به خنده ای وا شد
هر چه بر من زمانه می ازود
گل غم را از آن نصیبی بود
همچو جان در میان سینه نشست
رشته عمر ما به هم پیوست
چون بهار جوانیم پژمرد
گفتم این گل ز غصه خواهد مرد
یا دلم را چو روزگار شکستی هست
می کنم چون درون سینه نگاه
آه از این بخت بد چه بینم آه
گل غم مست جلوه خویش است
هر نفس تازه روتر از پیش است
زندگی تنگنای ماتم بود
گل گلزار او همین غم بود
او گلی را به سینه من کاشت
که بهارش خزان نخواهد داشت
                                           (مشیری)

 

 

 

دلا شب ها نمی نالی به زاری
سر راحت به بالین می گذاری
تو صاحب درد بودی ناله سر کن
 خبر از درد بیدردی نداری
بنال ای دل که رنجت شادمانی است
بمیر ای دل که مرگت زندگانی است
میاد آندم که چنگ نغمه سازت
ز دردی بر نیانگیزد نوایی
میاد آندم که عود تار و پودت
نسوزد در هوای آشنایی
دلی خواهم که از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشک ریزد
به فریادی سکوت جانگزا را
 بهم زن در دل شب های و هو کن
و گر یاری فریادت نمانده است
چو مینا گریه پنهان در گلو کن
صفای خاطر دل ها ز درد است
 دل بی درد همچون گور سرد است

                                                  (مشیری)

 

 

 

به لبهایم مزن قفل خموشی
که در دل قصه ای ناگفته دارم
ز پایم باز کن بند گران را
کزین سودا دلی آشفته دارم
بیا ای مرد ای موجود خودخواه
بیا بگشای درهای قفس را
اگر عمری به زندانم کشیدی
رها کن دیگرم این یک نفس را
 منم آن مرغ آن مرغی که دیریست
به سر اندیشه پرواز دارم
سرود ناله شد در سینه تنگ
به حسرتها سر آمد روزگارم
به لبهایم مزن قفل خموشی
که من باید بگویم راز خودرا
به گوش مردم عالم رسانم
طنین آتشین آواز خود را
بیا بگشای در تا پر گشایم
بسوی آسمان روشن شعر
 اگر بگذاریم پرواز کردن
گلی خواهم شدن در گلشن شعر
لبم بوسه شیرینش از تو
تنم با بوی عطرآگینش از تو
نگاهم با شررهای نهانش
دلم با ناله خونینش از تو
ولی ای مرد ای موجود خودخواه
مگو ننگ است این شعر تو ننگ است
بر آن شوریده حالان هیچ دانی
فضای این قفس تنگ است تنگ است
مگو شعر تو سر تا پا گنه بود
از این ننگ و گنه پیمانه ای ده
 بهشت و حور و آب کوثر از تو
مرا در قعر دوزخ خانه ای ده
                                           (فروغ فرخزاد)

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

       امیدوارم خوشتون بیاد.

                                                                                                   به امید دیدار. 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط بابك در پنجشنبه 14 شهریور1387  |
 
درود

امیدوارم همتون خوب باشین.

 

به کوی لاله رخان هر که عشقباز آیدکبوتری که دگر آشیان نخواهد دیدندانم ابروی شوخت چگونه محرابیستبزرگوار مقامی و نیکبخت کسیترش نباشم اگر صد جواب تلخ دهیبیا و گونه زردم ببین و نقش بخوانخروشم از تف سینست و ناله از سر دردبه جای خاک قدم بر دو چشم سعدی نه امید نیست که دیگر به عقل بازآیدقضا همی​بردش تا به چنگ باز آیدکه گر ببیند زندیق در نماز آیدکه هر دم از در او چون تویی فراز آیدکه از دهان تو شیرین و دلنواز آیدکه گر حدیث کنم قصه​ای دراز آیدنه چون دگر سخنان کز سر مجاز آیدکه هر که چون تو گرامی بود به ناز آید

                                                                  * * *

كاش لايق آن بودم ، كه در وصف حضرت خيام  چيزي بگويم ، يا بنويسم .  ولي آنان

 كه به درستي شخصيت اين اديب برجسته  و ممتاز را لمس كرده اند وحقيقت خيام  

و آن ديوار باريكتر از موي بين واقعيت  و  خيال را  ،  در اشعار   اين  آزاد مرد  ادبيات

 ايران تمييز داده اند . خود بهتر ميدانند كه خاموشي  ،  در برابر شخصيت آن بزرگوار

تنها سلاح ممكن ميباشد. خيام اگر چه كم سروده است ولي به جرات ميتوان گفت

آنچه كه سروده است ، در نوع خود بي نظير است.

 


برخیز و بیا بتا برای دل ما       حل کن به جمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم       زان پیش که کوزه‌ها کنند از گل ما

 

              گر شوم   با خسته ي پيكر  ،غريق       مركب رندي   ،  مجويم   در طريق   

           مذهبم گر مستي و ميخوارگيست        شرب و خمرم خود گواه بندگيست 

      

          
گر می نخوری طعنه مزن مستانرا       بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که می مینخوری       صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا

           

          

       
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست       بی باده ارغوان نمیباید زیست
این سبزه که امروز تماشاگه ماست       تا سبزه خاک ما تماشاگه کیست

   
ایدل چو زمانه می‌کند غمناکت       ناگه برود ز تن روان پاکت
بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند       زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

            اینام تقدیم به دوست عزیز و سرورم میلاد

 

                                                     * * *

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا / خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تورا / التفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا / با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا؟

                       فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود

                      جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود

 

همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟ / همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟ / زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان با شی / یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

                        ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟

                        به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟

 

شب به کاشانه ی اغیار نمیباید بود / غیر را شمع شب تار نمیباید بود

همه جا با همه کس یار نمیباید بود / یار اغیار دل آزار نمیباید بود

تشنه ی خون من زار نمیباید بود / تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود

                 من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست

               موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

 

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد / جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد / هیچ سنگین دل بیداد گر این کار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد / هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد

                  گر ز آزردن من هست غرض مردن من

                    مردم، آزار مکش از پی آزردن من

 

جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است / بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است / روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولی است ز کوی تو، ستادن غلط است / جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

                             تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد

                          چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد

 

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست / عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست / خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست / چه توان کرد؟ پشیمانم و تدبیری نیست

                        شرح درماندگی خود به که تقریر کنم؟

                     عاجزم، چاره ی من چیست؟ چه تدبیر کنم؟

 

نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است / گل این باغ بسی، سرو روان بسیار است

جان من، همچو تو غارتگر جان بسیار است / ترک زرین کمر موی میان بسیار است

بالب همچوشکر،تنگ دهان بسیاراست / نه که غیر از تو جوان نیست، جوان بسیار است

                          دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند

                            قصد آزردن یاران موافق نکند

 

مدتی شد که در آزارم و میدانی تو / به کمند تو گرفتارم و میدانی تو

از غم عشق تو بیمارم و میدانی تو / داغ عشق تو به جان دارم و میدانی تو

خون دل از مژه میبارم و میدانی تو / از برای تو چنین زارم و میدانی تو

                        از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز

                    از تو شرمنده ی یک حرف نبودم هرگز

 

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت / دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت / نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت / سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

            بشنو این پند و مکن قصد دل آزرده ی خویش

            ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش

 

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم؟ / از سر کوی تو خود کام به ناکام روم؟

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم؟ / از پی ات آیم و با من نشوی رام روم؟

دور دور از تو من تیره سر انجام روم / نبود زهره که همراه تو یک گام روم

                         کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخو باشد؟

                        جان من، این روشی نیست که نیکو باشد

 

از چه با من نشوی رام، چه میپرهیزی؟ / یار شو با من بیمار، چه میپرهیزی؟

چیست مانع ز من زار، چه میپرهیزی؟ / بگشا لعل شکربار، چه میپرهیزی؟

حرف زن ای بت خونخوار، چه میپرهیزی؟ / نه حدیثی کنی اظهار، چه میپرهیزی؟

                             که تورا گفت به ارباب وفا حرف مزن؟

                           چین بر ابرو زن و یکبار به ما حرف مزن؟

 

درد من کشته ی شمشیر بلا میداند / سوز من سوخته ی داغ جفا میداند

مسکنم ساکن صحرای فنا میداند / همه کس حال من بی سر و پا میداند

پاکبازم، همه کس طور مرا میداند / عاشقی همچو منت نیست، خدا میداند

                 چاره ی من کن و مگذار که بیچاره شوم

                  سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

 

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت / چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت / گر نرفتم ز درت شام، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت / نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

                            از جفای تو من زار چو رفتم، رفتم

                         لطف کن لطف که این بار چو رفتم، رفتم

 

چند در کوی تو باخاک برابر باشم؟ / چند پامال جفای تو ستمگر باشم؟

چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم؟ / از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم؟

میروم تا بسجود بت دیگر باشم / باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

                خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی؟

                 طاقتم نیست از این بیش، تحمل تا کی؟

 

سبزه ی دامن نسرین تورا بنده شوم / ابتدای خط مشکین تورا بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تورا بنده شوم / گره ابروی پر چین تورا بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تورا بنده شوم / طرز محبوبی و آیین تورا بنده شوم

                         الله، الله، ز که این قاعده آموخته ای؟

                       کیست استاد تو، اینها ز که آموخته ای؟

 

اینهمه جور که من از پی هم میبینم / زود خود را به سر کوی عدم میبینم

دیگران راحت و من اینهمه غم میبینم / همه کس خرم و من درد و الم میبینم

لطف بسیار طمع دارم و کم میبینم / هستم و آزرده و بسیار ستم میبینم

                  خرده بر حرف درشت من آزرده نگیر

                  حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگیر

 

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم / از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم / همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد و نهایت نکنم / خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

                   خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی، سهل است

                  سوی تو گوشه ی چشمی ز تو گاهی سهل است

 

                                          * * *

 

 

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم
اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم
بر این سرای ماتم و در این دیار رنج
بیخود امید بسته و بیجا نشسته ایم
 ما را غم خزان و نشاط بهار نیست
آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم
گر دست ما ز دامن مقصد کوته است
از پا فتاده ایم نه از پا نشسته ایم
تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را
ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم
یکدم ز موج حادثه ایمن نبوده ایم
 چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم
از عمر جز ملال ندیدم و همچنان
چشم امید بسته به فردا نشسته ایم
آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر
چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم
ای گل بر این نوای غم انگیز ما ببخش
کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم
تا همچو ماهتاب بیایی به بام قصر
مانند سایه در دل شب ها نشسته ایم
تا با هزار ناز کنی یک نظر به ما
ما یکدل و هزار تمنا نشسته ایم
چون مرغ پر شکسته فریدون به کنج غم
سر زیر پر کشیده و شکیبا نشسته ایم

                                                  (مشیری)

 

 

 

 

 

عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم .
همان يك لحظه اول، كه اول ظلم را ميديدم از مخلوق بي وجدان
جهان را با همه زيبايي و زشتي، به روي يكدگر، ويرانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
كه در همسايه صدها گرسنه
چند بزمي گرم عيش و نوش ميديدم
نخستين نعره مستانه را خاموش آن دم ، بر لب پيمانه ميكردم .
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان، ديگري پوشيده از صد جامه رنگين
زمين و آسمان را واژگون مستانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
نه طاعت ميپذيرفتم
نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده
پاره پاره در كف زاهد نمايان ، سبحه صد دانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان
هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كو، آواره و ديوانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان
سراپاي وجود بي وفا معشوق را، پروانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
بعرش كبريايي، با همه صبر خدايي
تا كه ميديدم عزيز نابجايي، ناز بر يك ناروا گرديده خواري ميفروشد
گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
اگر من جاي او بودم
كه ميديدم مشوش عارف و عامي
ز برق فتنه اين علم عالم سوز مردم كش
بجز انديشه عشق و وفا ، معدوم هر فكري
در اين دنياي پر افسانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد !
چرا من جاي او باشم
همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و
تاب تماشاي تمام زشتكاريهاي اين مخلوق را دارد
وگرنه من بجاي او چو بودم
يكنفس كي عادلانه سازشي ، با جاهل و فرزانه ميكردم
عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد !
 
                                                                             (معینی کرمانشاهی)
 
 
 
بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من
 وز لهیب آرزویی روشن و خوش تاب
شعله می افراشت
وینک از خکستری پوشیده
 کز وی جز خموشی چشم نتوان داشت
می چکد اشک نگاهم تلخ
می چکد اشک نگاهم نیز در آن جام زهرآگین
کز شرنگ بوسه لبریز است
وز فسونی تازه می خواند مرا هر دم که
 بازآ این چه پرهیز است
وز نهیب گور سرد چشم او
کاندر آن هر گونه امیدی فرو مرده ست
پای واپس می نهم
 بی نیاز بوسه ای پرشور
کز فریبی تازه می رقصد در آن لبخند
بی نیاز از خنده ای دلبند
کز فسونی تازه می جوشد در آن آواز
 می چکد اشک نگاهم باز
بر سر گوری که روزی بود آتشگاه عشق من
 وینک از خکستر اندوه پوشیده ست
 در میان این خموش آباد بی حاصل
 در سکوت چیره این شام بی فرجام
می چکد اشک نگاهم بر مزار دل
 می سراید قصه درد مرا با سنگ چشم او
با غمی کاندر دلم زد چنگ
 وز پلاس هستی ام بگسیخت تار و پود
می رود می گویمش بدرود
وز نگاه خسته و پژمرده چون مهتاب پاییز ملال انگیز
می گذارم بر مزار آرزوهایم گلی ویران
یادگار آن امید گم شده آن عشق یادآویز

                                                       (ه.ا.سایه)
       
 
      دوستای خوبم امیدوارم خوشتون بیاد .
      به امید دیدار.
 
|+| نوشته شده توسط بابك در یکشنبه 15 اردیبهشت1387  |
 
 درود

نو بهار آمدو گل سرزده بر دشت و دیار

نوروز ۱۳۸۷ رو به همه ی دوستان خوبم تبریک می گم

امیدوارم سال خوبی داشته باشین

        راستی ببخشید یه مدت نبودم به خاطر همین آپ نکردم .فدای همتون

 

 

      من گمان می کردم ،

      زندگی ، همچو سروی سرسبز

      چهار فصلش همه آراستگیست

      من چه می دانستم هيبت باد زمستانی هست ،

      من چه می دانستم که گياه می پژمرد از بی آبی

      که گياه يخ می زند از سردی دی

      من چه می دانستم دل هر کس دل نيست

      قلبها صيقلی از آهن و سنگ

      قلبها بی خبر از عاطفه اند ،

 

      چه کسی خواهد ديد مُردنم را بی تو

      بی تو مُرد م مُرد م ، بی تو مُرد م مُرد م

      چه کسی می خواهد من و تو ما نشويم ،

      خانه اش ويران باد ، خانه اش ويران باد . . .

 

 

اینم یکی از دوستان فرستاده  دستش درد نکنه...

 

      

      من بودم و با این دلم

      توو کوچه های زندگی

      بی خبر از غمت سرگرم به کار زندگی

      نمی دونستم عشق چیه؟

      چی میکنه؟چه جوریه؟

      لیلی کی بود شیرین کی بود

      عشق اونها چطوری بود؟

      قصه ئ مجنونش چی بود؟

      فرهاد کوهکنش کی بود؟

      نمی دنستم عشق چیه؟

      چه میکنه؟ چه جوریه؟

      یه هو ز راه تو اومدی

      حیرون اون نگات شدم

      دلم انگار یه جوری شد

      خرابِ اون چشات شدم

      حالادیگه تو بودی و حضور تو

      توو کوچه هائ سرنوشت

      انگار عشق تو رو توو زندگیم

      خدا خودش برام نوشت

       یادت میاد سر کوچه

      داد زدم دوست دارم؟

      سرخ شدئ و گفتی بمن

      خجالت هم خوب چیزیه

      خندیدم و گفتم بهت

      این اولِ عاشقیه

      عجب حکایتی شده

      رفتئ و بر نگشتی تو

      عاشقِ در به در شدم

      نیومدی ، ندیدی تو

      نمی دونی بی تو چی شد

      از من چی موند با من چی شد

      حالا بذار برات بگم

      که بی تو من چه ها شدم

      انگشت نمائ مردم و

      آوارهِ دنیا شدم

      گذشتم از زندگیم و

      راهئ قصه ها شدم

      سر به بیابونم زدم

      رو دستِ مجنونم زدم

      به خاطرِ با تو بودن

      به آب و آتیشم زدم

      آره ،فقط به خاطرت

      فرهادِ کوهکنم شدم

      عشقِ تو شد تمامِ من

      تیشه به بیستونم زدم

      ساده بگم عزيز من

      به سیمِ آخرم زدم

      میخوام بازم برات بگم

      که بی تو من چه ها شدم

      اُستادِ عشق شدم ، ولی

      شاگردِ عشقتم هنوز

      چیکار کنم عزيز من

      عاشقِ سینه چاکتم هنوز

      در عشقِ تو اُستاد شدم

      گه داد و گاه بیداد شدم

      رفتم به اُنورِ دقایق و

      مثلِ شقایقا شدم

      توو این خونه به یادِ تو

      گلهائ رنگارنگ دارم

      بنفشه و شقایق و

      میخک و نسترن دارم

      توئ گلوم حلقه زده

      یه بُغظِ بی نام و نشون

      تا از تو من فقط بگم

      میرم به اُنور جنون    

      عجب حکایتی شده

      عشقت روایتی شده

      سر رو به دیوار میکوبم

      اینهم یه عادتی شده

      چیکار کنم بدونِ تو

      انگار، قیامتی شده

      ذلیل بشه این سرنوشت

      که اینگونه از سرم گذشت

      نیامده جُدا شدیم

      من توو کویر،تو هم توو دشت

      چیکار کنم بدونِ تو

      این که نشُد یه سرگذشت

      حالا دیگه محتاجتم

      به آخرِ خط رسیدم

      از عشقِ آتشینِ تو

      به اونورِ تب رسیدم

      اولِ خط رفتی و من

      با عشقِ تو تنها شدم

      تو رو دیگه ندیدمت

      بد جوری بی پناه شدم

      این قلبِ عاشق و صبور

      منتظره تا تو بیای

      دنیائ سرد و صامتش

      بهشت میشه اگه بیای

 

 

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب وآتش عشقت گدازانم چو شمع

رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو خندانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو

کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب وآتش همچنان سرگرم تست

این دل زار نزار اشک بارانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان بر افشانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانۀ وصلی فرست

ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

 

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت

آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

 

 

 

در كوره راه گمشده ي سنگلاخ عمر

مردي نفس زنان تن خود مي كشد به راه

خورشيد و ماه، روز و شب از چهره ي زمان

همچون دو ديده، خيره به اين مرد بي پناه

***

اي بس به سنگ آمده آن پاي پر ز داغ

اي بس به سرفتاده در آغوش سنگ ها

چاه گذشته، بسته بر او راه بازگشت

خو كرده با سكوت سياه درنگ ها

***

حيران نشسته در دل شب هاي بي سحر!

گريان دويده در پي فرداي بي اميد

كام از عطش گداخته آبش ز سر گذشت

عمرش به سر نيامده جانش به لب رسيد

***

سوسوزنان، ستاره ي كوري ز بام عشق

در آسمان بخت سياهش دميد و مرد

وين خسته را به ظلمت آن راه ناشناس

تنها به دست تيرگي جاودان سپرد

***

اين رهگذر منم، كه با همه عمر با اميد

رفتم به بام دهر برآيم، به صد غرور

اما چه سود زين همه كوشش كه دست مرگ

خوش مي كشد مرا به سراشيب تنگ گور

***

اي رهنورد خسته، چه نالي ز سرنوشت؟

ديگر تو را به منزل راحت رسانده است

دروازه طلايي آن را نگاه كن!

تا شهر مرگ، راه درازي نمانده است

**

                                             (مشیری)

 

       امیدوارم  همیشه شاد باشین.

                                     بدرود

|+| نوشته شده توسط بابك در چهارشنبه 21 فروردین1387  |
 
 

 درود به دوستان.

 امیدوارم تو این روزای سرد  دلتون گرم باشه.

     

          

با تو چه زندگيهايي كه تو روياهام نداشتم

تك وتنها بودم اما تورو تنها نميذاشتــم

چه سفرهاباتوكردم،چه سفرها تورو بردم

دم مرگ رسيدم اما به هواي تـو نمردم

دارم ازتومي نويسم كه نگي دوست ندارم

از تو كه با يه نگاهت زيرورو شدروزگارم

موقع نوشتـــــــن،وقت اسم گذاشتـــــــــن

اسمي رو جز تو نداشتم،اسمي جزتونميذاشتم

من تموم قصه هام قصه ي توست

اگه غمگين اون از غصه ي توست

حتي من به آرزوهات تورو حتما ميرسوندم

مي رسيدي تو، من اما آرزو به دل ميموندم

هي ميخواستم كه بگم تا بدوني حالمو

اما ترس و دلهره ،خط ميزد خيالمو

توي گفتن و نگفتن از چه روزهايي گذشتم

اينقده رفتمو رفتم كه هنوزم بر نگشتم

من تموم قصه هام قصه ي توست

اگه غمگين اون از غصه ي توست

يه دفه مثل يه آهو تو صحراها رميدي

بس كه چشم تو قشنگ بود گله ي گرگ رو نديدي

دل نبود توي دلم،تورو گرگا نبينن

اونا با دندون تيز به كمينت ننشينن

الهي من فداي تو چيكار كنم براي تو

اگه تو اين بيابونا خاري بره به پاي تو

يدفه مثل يه پرنده قفس عشقو شكستي

پرزدي تو آسمونا رفتي اون دورا نشستي

دل نبود توي دلم،گم نشي تو كوچه باغا

غروبا كه تاريكه نريزن سرت كلاغا

نخوره سنگي به بالت،پرت نشه فكروخيالت

من تموم قصه هام قصه ي توست

اگه غمگين اون از غصه ي توست

يه دفه مثل يه گل رفتي تو دست خزون

سيل بارون وتگرگ ميومد از آسمون

بردمت تو گلخونه كه نريزه روسرت

كه يه وقت خيس نشه يخ كنه بالو پرت

نشكني زير تگرگ ،نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه ي توست

اگه غمگين اون از غصه ي توست

يه دفه مثل يه شمع داشتي خاموش ميشدي

اگه پروانه نبود تو فراموش ميشدي

آره پروانه شدم كه پرام سوخته شه

تا آتيش دل تو به دلم دوختـــــه شه

كه بسوزه پروبالم،كه راهت بشه خيالم

اگه دوست داشتي بگوتا بازم بگم برات

اينقده ميگم تا خسته شم با عشق تو شكسته شم

من تموم قصه هام قصه ي توست

اگه غمگين اون از غصه ي توست       (مسعود فردمنش)

 

 

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی

خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گل کوزه گران خاهی شد

حالیا فکر صبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است

عیش با آدمیی چند پریزاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف

مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان

گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد هیهات

مگر از نقش پراکنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ

ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

ای صبا بندگی خواجه جلال الدین کن

که جهان پر سمن و سوسن آزاده کنی

 

 

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

تا به کی در غم تو نالۀ شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود

کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم

آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

در یکی نامه محال است که تحریر کنم

آن زمان کارزوی دیدن جانم باشم

در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد

دل و دین را همه در بازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی

من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد حافظ

چون که تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

                                            

خدا نگهدار. امیدوارم همیشه شاد باشین    

http://EmpireOfwww.com
|+| نوشته شده توسط بابك در جمعه 12 بهمن1386  |
 

بازم درود به همه دوستای عزیز.واقعا سپاسگذارم ازتون که بعضی وقتا

   یه سری به فقیر فقرا میزنید.   امیدوارم حداقل خوشتون بیاد.

 

 بیان  نامرادی هاست   اینهایی  که  من  گویم

همان بهتر به هر جمعی رسم کمتر سخن  گویم

شب وروزم به سوز وسازعمر بی امان طی شد

گهی  از  ساختن  نالم   گهی  از سوختن گویم

خدا را مهلتی ای باغبان تا زین  قفس گاهی

برون آرم سر و حالی به مرغان چمن گویم

مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شب ها

غم بی همزبانی را   برای   کوهکن  گویم

بگویم عاشقم   بی همدمم   دیوانه ام   مستم

نمی دانم  کدامین حال و درد خویشتن  گویم

از آن گم گشته ی من هم  نشانی آورای قاصد

که چون  یعقوب نابینا   سخن با پیرهن گویم

تو می آیی  به بالینم  ولی آندم  که در  خاکم

خوش آمد گویمت  اما  در آغوش کفن  گویم

               (معینی کرمانشاهی)

 

 شاد باشین دوستان.

|+| نوشته شده توسط بابك در یکشنبه 23 دی1386  |
 
 

درود به دوستان.

 

معلم پاي تخته داد مي زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زير پوششي از گرد پنهان بود

ولي آخر كلاسي ها،

لواشك بين خود تقسيم مي كردند

وان يكي در گوشه اي ديگر جوانان را ورق مي زد

 

براي اينكه بيخود هاي و هو ميكرد و با آن شور بي پايان،

تساوي هاي جبري را نشان مي داد

با خطي خوانا بروي تخته اي كز ظلمتي تاريك

غمگين بود

تساوي را چنين نوشت:يك با يك برابر است.

از ميان جمع شاگردان يكي برخاست،

هميشه يك نفر بايد بپا خيزد...

به آرامي سخن سر داد:

تساوي اشتباهي فاحش و محض است.

نگاه بچه ها ناگه به يك سو خيره گشت و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسيد:اگر يك فرد انسان،واحد يك بود

آيا باز يك با يك برابر بود؟

سكوت مدهشي بود و سوالي سخت.

معلم خشمگين فرياد زد آري برابر بود

و او با پوز خندي گفت:

اگر يك فرد انسان واحد يك بود

آنكه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنكه

   قلبي پاكو دستي فاقد زر داشت پايين بود

اگر يك فرد انسان واحد يك بود

آنكه صورت نقره گون،چون قرص مه ميداشت بالا بود

وان سيه چرده كه مي ناليد پايين بود.

اگر يك فرد انسان واحد يك بود ،

اين تساوي زير و رو مي شد

حال مي پرسم يك اگر با يك برابر بود

نان و مال مفتخواران از كجا آماده مي گرديد؟

يا چه كس ديوار چين ها را بنا مي كرد؟

يك اگر با يك برابر بود

پس كه پشتش زير بار فقر خم مي شد؟

يك اگر با يك برابر بود

پس چه كس آزادگان را در قفس مي كرد؟

  معلم ناله آسا گفت:

       بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد:

     

          يك با يك برابر نيست ...

                                                                                       (خسرو گلسرخی)

 

 

                                                                        اگه چوب همه ي جنگلارو قفس كنن

هنوزم دستاي من خواب كبوتر مي بينه

اگه تو دنيا هزارون گل رنگ وارنگ باشه

هنوزم دستاي تو واسه ي من خار مي چينه

خنجر دستاي تو،گل نوازش منه

هق هق گريه ي من صداي خواهش منه

اگه تنهايي بشه زخم هزار ساله ي عشق

من هزار سال ديگه منتظر تو مي مونم

اگه روزي صدامو تو گود شب چال بكنن

من برات هر شعري رو با لب بسته مي خونم

يه روزي ميام كه بوي تشنگي مي ده صدام

يه روزي كه نقش پام تو جاده ها غبار مي شن

دوباره روي بخار شيشه ي پنجره ها

                                              مي نويسم كه هنوز دوستت دارم

 

 

           

 

چه جاي ماه ،

كه حتي شعاع فانوسي

درين سياهي جاويد كورسو نزند

به جز قدمهاي عابران ملول

صداي پاي كسي

سكوت مرتعش شهر را نمي شكند

***

به هيچ كوي و گذر

صداي خنده مستانه اي نمي پيچد

***

كجا رها كنم  اين بار غم كه بر دوش است ؟

چرا ميكده آفتاب خاموش است !

                                                                         (فریدون مشیری)

               امیدوارم که خوشتون بیاد.

                                   شاد باشین.  

|+| نوشته شده توسط بابك در چهارشنبه 12 دی1386  |
 
 

 درود به همه دوستای خوبم .

به خاطر چند تا مشکل نشده شعرایی رو که گفتین براتون بذارم.

حتما حلشون می کنم.از لطف همتون ممنونم.

  

 

 

به او گفتند: شاعر را بيازار؟

كه شاعر در جهان ناكام بايد

چو بيند نغمه سازي رنج بسيار

سخن بسيار نيكو مي سرايد

به آو آزار دادن ياد دادند

بناي عمر من بر باد دادند

 

از آن پس ماه نامهربان شد

ز خاطر برد رسم آشنايي

غم من ديد و با من سرگردان شد

مرا بگذاشت با رنج جدايي

كه چون باشد به صد اندوه دمساز

به شهرت مي رسد اين نغمه پرداز

 

مرا در رنج برده سخت جان ديد

جفا را لاجرم از حد فزون كرد

فغان شاعر آزرده نشنيد

دل تنگ مرا درياي خون كرد

چنان از بي وفايي آتش افروخت

كه سر تا پاي مرغ نغمه خوان سوخت

 

نگفتندش كه: درد و رنج بسيار

دمار از روزگار دل برآرد

دل شاعر ندارد تاب آزار

كه گاه از شوق هم جان مي سپارد

بدين سان خاطر ما را شكستند

زبان نغمه ساز عشق بستند

                                                                                           (فریدون مشیری)

 

 

 

 

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف می شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچۀ معشوقۀ ما میگذری

بر حذر باش که سر می شکند دیوارش

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرو مگذارش

صوفی سرخوش ازین دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر  آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود

ناز پرورد وصال است مجو آزارش

 

|+| نوشته شده توسط بابك در چهارشنبه 12 دی1386  |
 
درود به همه دوستان .امیدوارم که همتون خوب و سرحال باشین.

حیفم اومد این شعرو شما هم نخونین.

شعر از خسرو گلسرخی :

                  

                              زمانه حادثه رویید با نشانه دیگر

                        چنین زمانه چه سخت است در زمانه دیگر

                         هزار خنجر کاری به انحنای دلم   آه

                        مخوان     ترانه مخوان    باش تا ترانه دیگر

                        همیشه قلب مرا زخم    زخم کهنه کاری

                         همیشه دست ترا تیغ فاتحانه دیگر

                         خروش جوشش دریاچه در کرانه ی من بین

                         که این ترانه نبوده است در کرانه ی دیگر

                          جوانه سبز نبوده است در گذشته ی این باغ

                          بمان تو سبزی این باغ    تا جوانه ی دیگر

                          زمان حادثه خوش آمدی   سلام برویت

                          که شب نشسته به خنجر در آستانه ی دیگر

                           به جان دوست از این تازیانه باک ندارم

                          که زخم جان مرا هست تازیانه ی دیگر

                          کجاست سرخی فریادهای بابک خرم

                          کجاست کاوه ی آزاده ی زمانه ی دیگر؟؟

                                

                                       بدرود...

|+| نوشته شده توسط بابك در سه شنبه 11 دی1386  |
 
 

  درود به همه دوستای خوبم.خیلی خوشحالم که شعرها مورد رضایت نسبی شما

  عزیزها قرار گرفته.حتما از اون اساتیدی که خواستین شعر میذارم.متأسفانه دستم

  گیره ولی چشم.

 

    

 

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

 با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافری ست

راهرو گر صد هنر دارد  توکل بایدش

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

|+| نوشته شده توسط بابك در چهارشنبه 5 دی1386  |
 
 

  دوستان اگه دوست داشتین نظر بدین که از شاعر مورد علاقه ی شما هم  شر بذارم.

  ممنون از اینکه با من هستین. امیدوارم لذت ببرین.

 

شب تاريك و « بيم موج » و گردابي چنين هائل

كجا دانند حال ما « سبكباران ساحل ها »

((حافظ ))

***

در آن شب تاريك وآن گرداب هول انگيز،

حافظ را

تشويش توفان بود و « بيم موج » دريا بود !

ما، اينك از اعماق آن گرداب،

از ژرفاي آن غرقاب،

چنگال توفان بر گلو،

هر دم نهنگي روبرو،

هر لحظه در چاهي فرو،

تن پاره پاره، نيمه جان، در موج ها آويخته،

در چنبر اين هشت پايان دغل، خون از سراپا ريخته،

***

صد كوه موج از سر گذشته، سخت سر كشته،

با ماتم اين كشتي بي ناخداي بخت برگشته،

هر چند، اميد رهائي مرده در دل ها؛

سر مي دهيم اين آخرين فرياد درد آلود را :

- ((  ... آه، اي سبكباران ساحل ها ))      (مشیری)

 

 

*******************************************************************

 

 

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من
 آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابی ست هوا؟
یا گرفته است هنوز ؟
من در این گوشه که از دنیا بیرون است
 آفتابی به سرم نیست
 از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوار است
آه این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است
 که چو بر می کشم از سینه نفس
نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پرواز نگه
در همین یک قدمی می ماند
 کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست
نفسم می گیرد
 که هوا هم اینجا زندانی ست
 هر چه با من اینجاست
 رنگ رخ باخته است
آفتابی هرگز
گوشه چشمی هم
بر فراموشی این دخمه نینداخته است
اندر این گوشه خاموش فراموش شده
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده
باد رنگینی در خاطرمن
گریه می انگیزد
ارغوانم آنجاست
 ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد می گرید
چون دل من که چنین خون ‌آلود
هر دم از دیده فرو می ریزد
ارغوان
 این چه راز ی است که هر بار بهار
با عزای دل ما می اید ؟
 که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است
 وین چنین بر جگر سوختگان
 داغ بر داغ می افزاید ؟
ارغوان پنجه خونین زمین
دامن صبح بگیر
 وز سواران خرامنده خورشید بپرس
کی بر این درد غم می گذرند ؟
 ارغوان خوشه خون
 بامدادان کهکبوترها
 بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سر دست بگیر
 به تماشاگه پرواز ببر
آه بشتاب که هم پروازان
نگران غم هم پروازند
ارغوان بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
یاد رنگین رفیقانم را
 بر زبان داشتهباش
 تو بخوان نغمه ناخوانده من
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من                (هـ . الف.سایه)

*********************************************************************

 

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بگذار تا سپيده بخندد به روي ما

بنشين، ببين كه دختر خورشيد "صبحگاه"

حسرت خورد ز روشني آرزوي ما

***

بنشين، مرو، هنوز به كامت نديده ايم

بنشين، مرو، هنوز كلامي نگفته ايم

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بنشين، كه با خيال تو شب ها نخفته ايم

***

بنشين، مرو، كه در دل شب، در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سكوت و نگاه نيست

بنشين و جاودانه به آزار من مكوش

يكدم كنار دوست نشستن گناه نيست

***

بنشين، مرو، حكايت "وقت دگر" مگوي

شايد نماند فرصت ديدار ديگري

آخر، تو نيز با منت از عشق گفتگوست

غير از ملال و رنج از اين در چه مي بري؟

***

بنشين، مرو، صفاي تمناي من ببين

امشب، چراغ عشق در اين خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشين، مرو، مرو كه نه هنگام رفتن است!...

***

اينك، تو رفته اي و من از راه هاي دور

مي بينمت به بستر خود برده اي پناه!

مي بينمت - نخفته - بر آن پرنيان سرد

مي بينمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***

درمانده اي به ظلمت انديشه هاي تلخ

خواب از تو در گريز و تو از خواب در گريز

ياد منت نشسته برابر - پريده رنگ -

با خويشتن - به خلوت دل - مي كني ستيز

                                                   (مشیری)

*********************************************************************

 

 

گر چه با يادش، همه شب، تا سحر گاهان نيلي فام،

بيدارم؛

گاهگاهي نيز،

وقتي چشم بر هم مي گذارم،

خواب هاي روشني دارم،

عين هشياري !

آنچنان روشن كه من در خواب،

دم به دم با خويش مي گويم كه :

بيداري ست ، بيداري ست، بيداري !

***

اينك، اما در سحر گاهي، چنين از روشني سرشار،

پيش چشم اين همه بيدار،

آيا خواب مي بينم ؟

اين منم، همراه او ؟

بازو به بازو،

مست مست از عشق، از اميد ؟

روي راهي تار و پودش نور،

از اين سوي دريا، رفته تا دروازه خورشيد ؟

***

اي زمان، اي آسمان، اي كوه، اي دريا !

خواب يا بيدار،

جاوداني باد اين رؤياي رنگينم !

                                                                                             (مشیری)

********************************************************************

 

 

به چشمان پريرويان اين شهر

به صد اميد مي بستم نگاهي

مگر يك تن از اين ناآشنايان

مرا بخشد به شهر عشق راهي

 

به هر چشمي به اميدي كه اين اوست

نگاه بي قرارم خيره مي ماند

يكي هم، زينهمه نازآفرينان

اميدم را به چشمانم نمي خواند

 

غريبي بودم و گم كرده راهي

مرا با خود به هر سويي كشاندند

شنيدم بارها از رهگذاران

كه زير لب مرا ديوانه خواندند

 

ولي من، چشم اميدم نمي خفت

كه مرغي آشيان گم كرده بودم

زهر بام و دري سر مي كشيدم

به هر بوم و بري پر مي گشودم

 

اميد خسته ام از پاي ننشست

نگاه تشنه ام در جستجو بود

در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز

رسيدم عاقبت آن جا كه او بود

 

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

ز خود بيگانه، از هستي رميده

از اين بي درد مردم، رو نهفته

شرنگ نااميدي ها چشيده

 

دل از بي همزباني ها فسرده

تن از نامهرباني ها فسرده

ز حسرت پاي در دامن كشيده

به خلوت، سر به زير بال برده

 

به خلوت، سر به زير بال برده

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

به خلوتگاه جان، با هم نشستند

زبان بي زباني را گشودند

سكوت جاوداني را شكستند

 

مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد

كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟

چه گويم! از كه گويم! با كه گويم!

كه اين ديوانه را از خود خبر نيست

 

به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه

به دريايي درافتد بيكرانه

لبي، از قطره آبي تر نكرده

خورد از موج وحشي تازيانه

 

مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد

مرا با عشق او تنها گذاريد

غريق لطف آن دريا نگاهم

مرا تنها به اين دريا سپاريد

                                                                                        (مشیری)

                زنده باشین دوستان.

|+| نوشته شده توسط بابك در جمعه 23 آذر1386  |
 
 

       سلام دوستان.

 

 

هفت نصیحت حضرت مولانا : گشاده دست باش، جاری باش، کمک کن (مثل رود)  باشفقت و مهربان باش (مثل خورشید)  اگر کسی اشتباه کرد آن را بپوشان (مثل شب) وقتی عصبانی شدی خاموش باش (مثل مرگ) متواضع باش و کبر نداشته باش (مثل خاک) بخشش و عفو داشته باش (مثل دریا) اگر می خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آینه)

 

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر

آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه

کز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان

باشد کزان میان یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار باز گوی

لیکن چنان مکن که صبا را خبر شود

در تنگنای حیرتم از نخوت رقیب

یارب مباد آن که گدا معتبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من

آری به یمن لطف شما خاک زر شود

بس نکته غیر حسن بباید که تا کسی

مقبول طبع مردم صاحب نظر شود

این سرکشی که  کنگرۀ کاخ وصل راست

سرها بر آستانۀ او  خاک در شود

این سرکشی که در سر سرو بلند تست

کی با تو دست کوته ما در کمر شود

حافظ چو نافۀ سر زلفش به دست تست

دم درکش ارنه باد صبا پرده در شود

 

 

یارب این نو گل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور باد آفت دور فلک از جان  و  تنش

گر به سر منزل سلمی رسی ای باد صبا

چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه

جای دلهای عزیز است به هم بر مزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد

محترم دار در آن طرۀ عنبر شکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند

سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت

هر که این آب خورد رخت به دریا فگنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال

سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است

آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

 

 

 

در  خرابات  مغان   نور   خدا    می بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

جلوه بر من  مفروش ای ملک الحاج که تو

خانه  می بینی  و  من  خانه  خدا  می بینم

خواهم از زلف   بتان  نافه   گشایی  کردن

فکر  دور  است    همانا  که  خطا می بینم

سوزدل اشک روان   آه سحر   ناله ی شب

این   همه   از   نظر  لطف  شما  می بینم

هر دم از روی تو  نقشی زندم   راه  خیال

با که گویم که در این  پرده  چها  می بینم

کس ندیدست  ز مشک ختن  و  نافه  چین

آنچه من هر  صحر از باد  صبا  می بینم

دوستان   عیب   نظربازی   حافظ  مکنید

که من او   را   ز  محبان   شما  می بینم

 

 

 

 

خبرت    خرابتر    کرد   جراحت   جدایی

چو خیال  آب روشن  که به تشنگان  نمایی

بشدی  و  دل ببردی و به دست غم سپردی

شب و روز در  خیالی و  ندانمت   کجایی

تو جفای خود  بکردی  و نه من نمی توانم

که جفا   کنم ولی کن  نه  تو لایق   جفایی

چه   کنند  اگر  تحمل  نکنند   زیر  دستان

تو هر آن ستم که خواهی بکنی که پادشاهی

من از آن گذشتم ای یار که   بشنوم نصیحت

برو  ای  فقیها  با  ما   مفروش  پارسایی

سخنی  که  با  تو دارم به نسیم صبح گفتم

دگری   نمی شناسم   تو  ببر  که  آشنا یی

تو که گفته ای  که تامل نکنم جمال خوبان

بکنی  اگر  چو  سعدی   نظری  بیازمایی         

 

 

             شاد باشید...

 

 

|+| نوشته شده توسط بابك در جمعه 23 آذر1386  |
 
 
بالا